Zanim cokolwiek otworzysz
Strój instrument zamknięty, grając normalnie, dokładnie tak, jak będzie grany. Stroik zmierzony z wyjętym blokiem i otwartym pudłem to stroik zmierzony w innym instrumencie.
Zmierz odniesienie, nie zakładaj go
Ustal A4 przed startem przebiegu i zostaw je w spokoju. Ale ustal je na własne A tego instrumentu, a nie na liczbę, która Ci się podoba: zagraj jego A4 i odczytaj, ile faktycznie wynosi. Nowe pudła często mają 442, mnóstwo ma 440, a stare instrumenty trafiają się przy 435 albo 432. Stroisz akordeon do niego samego.
Aplikacja zamraża odniesienie na czas przebiegu, bo przebieg mierzony względem ruchomego odniesienia nie mówi nic, po czym można piłować.
Ustaw tolerancję
Tolerancja to granica między „zostaw" a „rusz". Należy do instrumentu, nie do Ciebie: pudło koncertowe trzyma się ciaśniej niż ludowe. Ustaw ją raz na instrumencie i pozwól aplikacji oceniać względem niej, zamiast oceniać każdą liczbę na oko.
Nagrywanie przebiegu
Idź po klawiaturze po kolei, nuta po nucie, trzymając każdą, aż odczyt się ustali i zatrzaśnie. Trzymaj równe ciśnienie miecha, mniej więcej takie, przy jakim instrument jest grany.
Nagrywanie stempluje każdy odczyt kierunkiem miecha, więc ustaw kierunek przed startem i zmień go, gdy zawrócisz. Każda nuta ma stroik na pchnięcie i stroik na ciągnięcie; to inne języczki, rozjeżdżają się niezależnie, więc oba się nagrywa i oba się stroi. Sterowanie kierunkiem jest na pasku, gdy sesja jest otwarta.
Jeśli wolisz, żeby ktoś mówił Ci, co grać, zamiast pamiętać, gdzie jesteś - kalibracja przejdzie zakres za Ciebie, nuta po nucie.
Czytanie błędów
Tabela daje Ci, dla każdego głosu: gdzie jest (Jest), gdzie powinien być (Cel) i odległość między nimi (Poprawka). Ta odległość to jest to, według czego piłujesz. Bursztynowy znaczy, że aplikacja uznała go za wykraczający poza Twoją tolerancję.
Uwaga: wydrukowany raport jest po angielsku, więc na arkuszu te same kolumny nazywają się Curr, Goal i Err.
W Ustawieniach możesz kazać aplikacji mówić to na dwa sposoby: czytaj Jest i doprowadzaj je do celu, albo czytaj Poprawkę i sprowadzaj ją do zera. Ten sam pomiar, dwie konwencje. Wybierz tę, którą masz w rękach.
Czego nie poprawiać
Szerokie dudnienie w musette nie jest błędem. Jeśli krzywa dudnień mówi, że para ma dudnić przy dwóch hercach, i ona dudni przy dwóch hercach - jest dobrze, choćby każdy głos stał nie wiadomo jak daleko od gołej skali.
To samo działa w drugą stronę. Dwa głosy, oba trzy centy za wysoko, dalej dudnią dokładnie w takim tempie, w jakim mają, i nikt tego nie usłyszy. Ucho zauważa dudnienie; jego trzymaj ciaśniej niż wysokość któregokolwiek z głosów.
Piłowanie: nie piłuj do zera
To jest ta część, która kosztuje stroiki.
W chwili, gdy otworzysz akordeon i wyjmiesz blok, wysokość każdego stroika się rusza - o jakieś trzy centy, czyli kilkakrotność Twojej tolerancji. Wraca, gdy złożysz wszystko z powrotem. Więc liczba, którą masz przed sobą na warsztacie, nie jest liczbą, do której stroisz.
Wylicz ją z raportu:
cel na warsztacie = to, co pokazuje na warsztacie − Err z raportu
Odczyt na warsztacie jest liczbą roboczą. Raport dostarcza poprawkę. Piłuj, aż stroik pokaże cel na warsztacie, włóż go z powrotem i w pudle będzie dobrze. Opiłowanie do zera na warsztacie gwarantuje, że po złożeniu będzie źle.
Który stroik pierwszy
W obrębie jednej nuty najpierw doprowadź stroik odniesienia - ten, który Twoja krzywa stawia na wysokości - do jego własnego celu. Potem dociągnij pozostałe względem niego, aż dudnienia będą się zgadzać. Stroik odniesienia stroi się bezwzględnie, resztę względem niego. Który to jest, wybierasz Ty; aplikacja niczego tu nie zakłada.
W którą stronę piłować
Metal zdjęty z końca odciąża swobodny koniec i wysokość rośnie. Metal zdjęty przy nasadzie uelastycznia języczek i wysokość spada. Zbieraj równo na całej szerokości i nie rób ostrego nacięcia: nagła zmiana przekroju to miejsce, w którym stroiki pękają. Poza tym piłowanie to Twoje rzemiosło, a nie sprawa aplikacji - robota SmeggTunera kończy się na podaniu Ci liczby i jej znaku.
Drugi przebieg
Zamknij, nagraj jeszcze raz i nałóż oba przebiegi na siebie. Porównanie jest całym sensem: co się poprawiło, co pogorszyło, co wypadło z tolerancji, a czego możesz przestać dotykać. To jedyny uczciwy sposób, żeby stwierdzić, czy popołudnie piłowania coś dało.