Gdzie są odniesienie i tolerancja
Nie tutaj. A4 i tolerancje należą do instrumentu, bo są własnością akordeonu, a nie aplikacji: pudło koncertowe trzyma się ciaśniej niż ludowe, a instrument z 1938 roku nie stoi na 442 dlatego, że tak by Ci pasowało. Ustaw je, opisując akordeon, a każda sesja na nim od tego wystartuje.
Tutaj jest wartość domyślna, której tuner używa, gdy nie ma sesji - gdy po prostu sprawdzasz nutę.
Dźwięk
Urządzenie wejściowe. Mikrofon, którego tuner słucha. Przełączenie restartuje działający tuner.
Filtr przydźwięku sieciowego. Wycina przydźwięk, który mikrofon łapie z zasilania: 50 Hz w Europie, 60 Hz w Ameryce Północnej. Warto włączyć, jeśli odczyt błąka się o jakiegoś herca, kiedy nic nie gra.
Korekcja zegara. Poprawia kartę dźwiękową, której zegar próbkowania idzie za szybko albo za wolno, w częściach na milion. Zostaw na zerze, chyba że zmierzyłeś odchyłkę - to nie jest kreator i nie znajdzie tej liczby za Ciebie. Współczesne przetworniki mieszczą się w kilku ppm, więc na większości sprzętu nic to nie zmienia.
To jedyne ustawienie dotyczące sprzętu dźwiękowego Twojego komputera. To, co aplikacja nazywa Kalibracją, przechodzi po instrumencie i nie ma z tym związku.
Odczyt
Jednostka odchyłki. Centy albo herce. Stroik piłuje się w centach, a dudnienie słyszy się jako tempo; każda liczba przychodzi z tunera w obu, więc zmiana nic nie kosztuje.
Głosy na dźwięk. Ile głosów tuner próbuje rozdzielić w jednym dźwięku. Wyciągnięty rejestr to nadpisuje - rejestr jest liczbą głosów.
Nazewnictwo dźwięków. Międzynarodowe (C D E F G A B), niemieckie (C D E F G A H), polskie albo solmizacja.
Nazewnictwo niemieckie pisze H tam, gdzie międzynarodowe ma B, a B tam, gdzie międzynarodowe ma B♭ - stroiciel, który przeczyta „B" jako złą wysokość, opiłuje zły stroik. Polskie też pisze H, ale czarny klawisz zapisuje z krzyżykiem, nie z bemolem: C Cis D Dis E F Fis G Gis A Ais H. Nie ma w nim B w ogóle - i tak właśnie dochodzi się do tego dźwięku, piłując stroik w górę.
Nazwy zmieniają się wszędzie naraz, także w drukowanym raporcie.
Odniesienie odchyłki. Ten sam pomiar, powiedziany na dwa sposoby. Albo czytasz Jest i doprowadzasz je do celu, albo czytasz Poprawkę i sprowadzasz ją do zera. Wybierz to, które masz w rękach.
Zachowanie
Zatrzymaj odczyt po zablokowaniu. Liczba zamiera w chwili, gdy tuner jest pewny dźwięku, i zostaje zamrożona, dopóki nie pójdziesz dalej. Do piłowania: zdejmujesz rękę z klawiatury, a liczba dalej tam jest.
Ciągła aktualizacja w trybie ręcznym. Przy dźwięku przypiętym ręcznie liczby ruszają się także między zablokowaniami - żeby patrzeć, jak stroik wchodzi w strój, kiedy go piłujesz. Wyłączone: przerysowuje się tylko zablokowany odczyt, więc stroik, który jeszcze się ustala, nie tańczy.
Oba trzymają w miejscu odczyt. Silnik mierzy dalej za nimi, a nagrywany przebieg jest tym nietknięty.
Wygląd
Motyw (systemowy, jasny albo ciemny), język i to, czy zamknięcie okna zostawia aplikację w zasobniku.
Dźwięków nut tu nie ma - to klawisz na pasku samego tunera, obok sterowania dźwiękiem. Kiedyś były w Ustawieniach i to było złe miejsce: jedynym widocznym sterowaniem była głośność, która nic nie robi dla wyłączonego dźwięku, więc podkręcanie jej wyglądało na zepsute.
Twój warsztat
Papier firmowy, pod którym drukują się raporty: nazwa, adres, strona i logo. Na każdym raporcie jest domyślnie wyłączony; to tylko to, co w nim będzie, gdy o niego poprosisz.
Ustawienia to pokój, a nie nakładka
Wejście do nich zatrzymuje tuner, tak jak wejście do każdego pokoju poza Strojeniem. To jest celowe: silnik trzyma otwarty mikrofon i dwanaście razy na sekundę przepuszcza sygnał przez cały tor DSP, a to nic nie daje komuś, kto wypełnia formularz. Powrót kosztuje jedno naciśnięcie klawisza i nic poza tym - otwarty przebieg zostaje otwarty, a nagrywanie uzbrojone.